Mijn naam is Caroline.

Mama van een hondendochter, in mijn hoofd van nog veel meer, en groot hart-bezitter.
Voor viervoeters, pioniers, wereldverbeteraars en idealisten. Waarschijnlijk omdat ik het zelf niet ben.
Buiten die pionier, die ben ik altijd al geweest.
Misschien niet in de mooie betekenis van het woord, eerder als ‘contrair’, ‘tegendraads’ en ‘moeilijk’.
Woorden die ik veel heb gehoord, en het eerste stuk van mijn leven hebben bepaald.
Toen ik nog binnen de lijntjes wilde wonen, maar daar niet in slaagde omdat ik er te hoekig voor was. Ondertussen heb ik elke grilligheid al lang aanvaard.
Met vallen en opstaan, veel zelfwerk, geploeter allerhande, en een paar uitgeperste tranen.
Zo muteerde mijn glas van halfleeg naar halfvol, met roze strikken en een berg glitters.
Woon ik full time in de Carol-bubbel, soms alleen, maar meestal goed omringd.

Samen met mijn kop veranderde alles:
ingesteldheid, karakter, en lijf. De energie die ik ervoor in de plaats kreeg, is eindeloos en gigantisch.
Ik loop, zwem, bikram yoga, wandel, lees, werk, reis, praat, lach, dans en eet de pannen van het dak.
En laat dat laatste mijn allerleukste hobby geworden zijn. De overtuiging dat alles kan: en gezond, en lekker, en goed voor dier, en smaakvol en plezant, heeft eten tot een passie gemaakt.

De beste kokkin is er weliswaar niet aan mij dood gegaan. En toen was daar Lieselotte.
Smaak-wizard, twinkel-vrouw, werkpaard en zielenzus.
Zij is mijn jongere zelf, mijn stiekeme ik, die ik jaren geleden had willen zijn, maar mijn tijd aan het verdoen was met in te passen.
Even hoekig als mij, even pionier. Een open geest, een graver, een hartenmens.
Nog maar kort in mijn leven, maar zo zie je maar dat binding niets met tijd te maken heeft.

Zonder Lieselotte geen O-nest.
Zonder mij geen O-nest.
Maar goed dus dat we mekaar zijn tegen gekomen.